Merhaba, ben Serap. 27 yaşındayım; 1.65 uzunluğunda, 56 kiloyum ve Kurtköy’de yaşıyorum. Buraya yazmamın sebebi aslında çok kolay: Hayatım hoş akıyor fakat “güzel”i daha da manalı yapan şeyin, onu paylaşabileceğin biri olduğuna inanıyorum. Arkadaşlık da olur, vakitle sevgiliye dönüşen sağlam bir bağ da… Benim için kıymetli olan, irtibatın sıcaklığı ve samimiyetin yapay durmaması.
Kendimi anlatırken klişe cümleler kurmak istemiyorum; zira “kahve severim, gezmeyi severim” üzere herkeste olan şeylerden çok, beni ben yapan küçük ayrıntılar var. Mesela canlı müzik… Kalabalığın içinde bile bir müziğin insanı kendine çekmesi, bir anda tıpkı ritme yakalanmak, günün bütün yorgunluğunu birkaç notayla geride bırakmak… Bazen yeni bir mekân keşfetmek için, bazen yalnızca sevdiğim bir parçayı canlı dinlemek için yola çıkabilirim. Müzik bende yalnızca cümbüş değil; ruh halimi tazeleyen, içimi toparlayan bir “reset” tuşu üzere.
Bir başka keyfim de makyaj. Bazıları için “hazırlanma” kısmı sıkıcıdır lakin ben o süreci seviyorum. Makyaj benim için bir maske değil; kendimi söz etmenin, ruh halime nazaran küçük dokunuşlar yapmanın bir yolu. Bazen daha sade, bazen daha iddialı… Fakat her vakit “benim” hissettiğim bir tarz. Hem de şöyle bir avantajı var: Ayrıntılara ehemmiyet veririm. Bu hem makyajda hem hayatta geçerli; küçük şeylerin alakayı büyüttüğünü düşünüyorum.
Koşu yapmak ise benim istikrar alanım. Koşarken başımın içindeki gereksiz kalabalık dağılır, kanılarım sıraya girer. Bazen tempolu, bazen sakin… Lakin her koşunun sonunda “Bugün kendim için bir şey yaptım” hissi gelir. Şayet sen de hareketi seviyorsan, birlikte kısa bir koşu rutini oluşturmak ya da “koşu sonrası kahve” geleneği başlatmak kötü fikir değil. Alışılmış koşmak senlik değilse de sorun değil; kıymetli olan birbirimizin hayatına hürmet duymak ve alan bırakabilmek.
Komedi sinemaları konusunda ise netim: Hayat gereğince önemli, o yüzden kahkahaya yatırım yapıyorum. Zeki esprileri de severim, absürt güldürüyü de… Beni güldürebilen bir insanın bende kapısı daima açıktır. Zira birlikte gülmek, birlikte susmaktan bile daha yakın hissettirebiliyor bazen. Üstelik “film seçme” tartışmasını tatlı bir oyuna çevirebilecek kadar pratik biriyim: Sen seçersin, ben atıştırmalıkları ayarlarım; sonraki sefer ben seçerim, sen sürpriz yaparsın.
Kurtkoy escort olarak sakin bir özgüvenim var diyebilirim. Kelam verip unutmayı sevmem; netlikten yanayım. İnsanlara karşı nazik olmak benim için “ekstra” değil, standart. İrtibatta dürüstlük ararım lakin nezaketi kaybetmeden… Abartılı drama, gereksiz kıskançlık, daima trip hâli bana uzak. Bunun yerine, konuşarak anlaşabilen, empati kurabilen, birlikte gelişebilen bir bağ hoşuma masraf.
Kendini bilen, saygılı, mizahı olan ve hayatında küçük mutluluklara yer açabilen biri olsun isterim. “Mükemmel” aramıyorum, gerçek arıyorum. Birbirimizi tanımaya istekli olalım, tez etmeyelim fakat niyetimiz de net olsun. Güzel bir sohbetle başlayan bir şeyin, vakitle en hoş şeye dönüşebileceğine inanıyorum.
Eğer sen de Kurtköy’e yolu düşen, canlı müzikte gözleri parlayan, güldürüde kahkahayı saklamayan, hayatta samimiyeti önemseyen biriysen; tahminen bu bildiri bir tesadüf değil. Bana kendinden bahset: En son hangi şeye sahiden güldün, canlı dinlemek istediğin bir müzik var mı, koşu mu yürüyüş mü? Kim bilir… Tahminen de hoş bir hikâyenin birinci cümlesi buradan başlar.
