Ben Betül. 32 yaşındayım; 1.70 boyundayım, 64 kiloyum ve Tuzla’da yaşıyorum. Bir profil yazısına sığdırmak güç; zira insan bazen kendini bir cümlede değil, bir duruşta anlatıyor. Tekrar de buraya şunu söyleyerek başlayayım: Ben rastgele bir tanışma aramıyorum. İki insanın birbirine düzgün geldiği, konuşurken vaktin fark edilmediği, susunca da rahatsız olunmayan bir bağ ihtimalini seviyorum. Süratle tüketilen, süratle unutulan şeyler beni yormaya başladı. Daha sakin, daha gerçek, daha içi dolu bir şeyin peşindeyim.
Hayatımda küçük ritüellerin büyük manaları var. Mesela çay. Çay benim için bir şey içmek değil; günün temposundan bir adım geri çekilip yine kendime gelmek. Çayın birinci yudumunda güya günün gürültüsü azalıyor, sözler daha yumuşak oluyor. Birtakım beşerler kahveyle uyanır; ben çayla kendimi toparlarım. Bir de çayın yanında âlâ sohbet olunca… İşte o anlarda evet, hayat bu türlü bir şey diyorum.
Sinema da beni anlatan yerlerden biri. Sinema izlemek benim için kaçış değil; kendime yeni pencereler açmak. Bazen bir karakterin tek bir bakışı günlerce aklımda kalır. Bazen bir sahne, hayatla ilgili bir gerçeği yüzüme vurur. Bir sineması izleyip hoştu demekle yetinmem; neden hoş olduğuna, ne hissettirdiğine, hangi sahnede kalbimin sıkıştığına kadar giderim. Şayet sen de final şöyle olmalıydı diye tartışmayı seviyorsan, tıpkı lisanı konuşma ihtimalimiz yüksek. Bir arada sinema seçmek, sonrasında yürüyüşe çıkıp sahneleri konuşmak… Bu bana romantik geliyor; lakin romantizmi büyük jestlerde değil, manalı paylaşımlarda arıyorum.
Ben hareket etmeyi seviyorum; zira zihnim yürürken sakinleşiyor. Yürüyüş benim için yalnızca spor değil, bir çeşit iç düzenleme. Bazen akşamüzeri çıktığım bir yürüyüşte günün yükünü bırakıyorum. Birtakım günler hiç konuşmadan yürümek bile uygun gelir; zira insanın yanında yanlışsız kişi varsa, sessizlik bile sıcak olur. Pilates yapıyorum; gücün yalnızca kasla değil, disiplinle ve sabırla büyüdüğünü hatırlattığı için. Yüzmek ise beni en çok özgür hissettiren şeylerden biri. Suya girince, güya hayatın fazla tarafı geride kalıyor. Omuzlarım gevşiyor, nefesim açılıyor, içim hafifliyor.
Karakter olarak netim lakin sert değilim. Açık konuşurum; fakat incitmemek için sözlerimi seçerim. Hislerimi saklayıp oyun kurmayı sevmem. İnsan münasebetlerinde samimiyetin, küçük fakat dengeli davranışların büyük bir itimat yarattığına inanırım. Kırıldığımda susup uzaklaşmak yerine konuşmayı tercih ederim; zira büyütmeden çözmek mümkünken, biriktirmenin kimseye yararı yok. İlgisizliğe, belirsizliğe ve bakalım diye sürüncemede bırakılmaya tahammülüm yok. Fakat emek varsa, âlâ niyet varsa, karşılıklı uğraş varsa… Ben sonuna kadar varım.
Tuzla escort olarak burada aradığım kişi eksiksiz biri değil. Aslında harikalık insanı uzaklaştırıyor. Aradığım şey: yeterli kalpli, saygılı, irtibat kurmayı bilen biri. Bana kendimi yarışta üzere hissettirmeyen, yanında sakinleştiğim, gülerken içimin açıldığı biri. Hayatı yalnızca çalışmak ya da yalnızca eğlenmek olarak görmeyen; dengeyi anlayan biri. Ne istediğini az çok bilen, duygusal olarak yetişkin, sorumluluk alabilen biriyle tanışmak isterim. Birlikte büyümek, birlikte güçlenmek… Benim alaka hayalim bu.
Benimle tanışırsan şunu bil: Ben gösteriş değil, derinlik severim. Büyük kelamlardan çok, küçük ancak gerçek davranışlara inanırım. Mesajlaşırken de, buluşurken de gerçek olmayı tercih ederim. Şayet sen de tanışmayı bir oyun değil, hoş bir ihtimal olarak görüyorsan; çayın yanında sohbeti, yürüyüşün yanında huzuru, sinemanın yanında düşünmeyi seviyorsan… Bana bir merhaba de.
Ve istersen konuşmaya kolay bir soruyla başlayalım: Son vakitlerde seni sahiden uygun hissettiren şey neydi? Zira bazen bir insanı tanımak için CV değil, kalbine dokunan küçük bir an kâfi.
